Mga ka-Hoops Horizon, grabe ang mga kwento sa NBA ngayon. Kung akala niyo simpleng regular season games lang ‘to, nagkakamali kayo. May mga storyline na parang pelikula—may superstar na nagbubuhat ng kakampi, may team na nananalo kahit kulang ang bituin, may young star na nag-aapoy mula sa tres, at may contender na mukhang kulang sa bala. Kaya umupo kayo, relax lang, at himayin natin isa-isa.
Unahin natin ang isa sa pinaka-unique na talento sa modern NBA—James Harden. Alam naman natin, sa kanyang prime, siya yung tipo ng scorer na kayang mag-average ng 36 points per game. Hindi biro ‘yon. Pero kung titignan mo talaga ang laro niya nang mas malalim, hindi lang scoring ang legacy ni Harden. Ang tunay niyang “superpower”? Playmaking.
Mahigit isang dekada na halos 10 assists per game ang average niya. Ibig sabihin, hindi lang siya kumukuha ng spotlight—pinapaganda niya ang laro ng mga kakampi niya. At pansin niyo ba? Madalas, ang pinaka-nakikinabang sa kanya ay ang mga center.
Balikan natin ang panahon niya sa Houston kasama si Clint Capela. Noon, maraming nagsasabing role player lang si Capela—lob threat, rebounder, tapos. Pero nang dumating si Harden bilang primary ball handler, biglang naging walking double-double si Capela. Pick-and-roll after pick-and-roll, ang depensa hindi makapili—i-stop ba si Harden sa stepback three o pigilan ang alley-oop kay Capela? Resulta? Malaking kontrata para kay Clint.
Lumipat si Harden, at ganun pa rin ang pattern. Sa Philadelphia, kasama si Joel Embiid, nakita natin ang evolution ng isang MVP season. Oo, dominant na talaga si Embiid, pero iba ang naging spacing at rhythm ng opensa nang hawak ni Harden ang bola. Mas madali ang entry passes, mas precise ang timing sa pick-and-roll, mas calculated ang half-court sets. Coincidence ba na doon nakuha ni Embiid ang kanyang MVP? Mahirap sabihing oo lang.
Ngayon, kahit sa mga bagong setup, makikita mo pa rin ang epekto ni Harden. Kahit si Jarrett Allen, kapag napasama sa sistema na may elite playmaker, tumataas ang efficiency. Kasi si Harden, hindi lang basta nagpapasa—binabasa niya ang depensa. Kapag nag-drop coverage ang kalaban, floater o lob. Kapag nag-switch, iso. Kapag nag-hedge, skip pass sa weak side. Isa siyang chess master sa hardwood.
Kaya may tanong ako sa inyo: system player ba ang mga center na ito? O may kakaibang talent si Harden na kayang gawing mas malaki ang impact nila? Kasi kung titignan mo ang pattern, paulit-ulit nangyayari. Hindi lang siya scorer. Isa siyang floor general na marunong magbigay ng buhay sa big men.
Pero habang pinag-uusapan natin ang superstar impact, hindi rin natin puwedeng balewalain ang ginawa ni Nikola Jokić kamakailan. 35 points. 20 rebounds. 12 assists. May steals pa, may blocks pa. Literal na video game numbers. Triple-double na may 20 rebounds? Iilan lang ang kayang gumawa niyan.
Kasama niya si Jamal Murray, na nag-ambag din ng solid scoring. Pero alam niyo kung ano ang mas nakakagulat? Natalo pa rin sila ng Golden State Warriors kahit wala si Stephen Curry.
Dito pumapasok ang team basketball. Hindi lang isang tao ang umangat. Si Moses Moody, may 20+ points. Si Brandin Podziemski, halos triple-double. Si De’Anthony Melton, may steals at scoring. Collective effort. Walang superstar na nag-takeover, pero lahat nag-contribute.
Iyan ang delikado sa Warriors. Kapag gumagalaw ang bola, kapag lahat confident tumira, hindi mo alam saan manggagaling ang sakit ng ulo mo bilang depensa. Kahit anong historic statline ni Jokic, kung sabay-sabay umaandar ang makina ng kalaban, mahirap talunin.
Ngayon, lumipat tayo sa isa pang pasabog—LaMelo Ball. 37 points. 8 rebounds. 7 assists. Zero turnovers. At 10-of-15 mula sa tres. Sa loob lang ng tatlong quarter.
Ang kalaban? Washington Wizards. Pero kahit sino pa kalaban, kapag ganun ang shooting mo, unstoppable ka. Si LaMelo, kapag mainit ang kamay, parang may green light sa bawat possession. Ang confidence niya, ibang level. Hindi lang siya basta shooter—may creativity, may flair, may rhythm. At ang pinaka-impressive? Zero turnovers. Ibig sabihin, hindi lang siya nagbabaril—kontrolado niya ang laro.
Kasama niya si Brandon Miller, na patuloy din ang pag-unlad. Kapag ganito ang development ng young core, may pag-asa ang franchise. Ang tanong: kaya ba nila i-sustain? O magiging highlight reels lang ito sa isang rebuilding season?
Hindi rin puwedeng palampasin ang ginawa ng Oklahoma City Thunder. Kahit wala ang ilang pangunahing scorer, nagawa nilang manalo laban sa mainit na kalaban. Pitong players ang nag-double digits. Ibig sabihin, buy-in ang buong roster.
Si Chet Holmgren, patuloy na pinapakita kung bakit special ang skillset niya. May scoring, may rebounding, may rim protection. Modern big na kayang mag-spacing at mag-anchoring ng depensa. Kapag ganito ang depth ng team, kahit may injured stars, hindi basta-basta bumabagsak.
At ngayon, puntahan natin ang medyo masakit pag-usapan—ang Los Angeles Lakers. Sa isang laro, parang tatlo lang ang gumagawa: LeBron James, Luka Dončić, at Austin Reaves. Kapag sila lang ang consistent na nagdo-double digits, mahirap manalo laban sa elite teams.
Nang makaharap nila ang Boston Celtics, kahit wala si Jayson Tatum, tinambakan pa rin sila. Si Jaylen Brown ang nagpakita ng leadership. Si Payton Pritchard, umarangkada sa scoring.
Ang problema ng Lakers? Depth. Sa modern NBA, hindi sapat ang tatlong scorer lang. Kailangan mo ng bench production, perimeter defense, secondary playmaking. Kung hindi, sa playoff setting, mapapagod ang stars mo.
Kaya ngayon, maraming tanong. Kaya ba ng Lakers mag-adjust? Mag-trade? Mag-develop ng role players? O mananatili silang top-heavy team na umaasa sa brilliance ng kanilang mga superstar?
Sa kabuuan, ito ang kagandahan ng NBA ngayon. May mga superstar na kayang magpataas ng level ng kakampi, tulad ni Harden. May mga generational talent na kayang maglabas ng historic statlines, tulad ni Jokic. May mga young guns na kayang magpasabog ng tres, tulad ni LaMelo. At may mga teams na kahit kulang sa bituin, kaya pa ring manalo dahil sa system at chemistry.
Mga ka-Hoops Horizon, ang liga ngayon ay hindi lang tungkol sa individual brilliance. Tungkol ito sa fit, sa system, sa depth, at sa timing. Ang tanong sa inyo: sino ang pinaka-delikado pagdating ng playoffs? Ang team na may superstar? O ang team na kumpleto ang galaw?
I-comment niyo ang opinyon niyo. Sino ang tunay na contender? At sino ang overrated? Hanggang sa susunod nating kwentuhan dito sa Hoops Horizon, patuloy nating bantayan ang bawat galaw sa liga—dahil sa bawat gabi, may bagong istoryang nabubuo.
Also Read: Latest Trending News
