Mga ka-Hoops Horizon, may kakaibang bigat ang hangin ngayon sa Los Angeles. Hindi ito yung tipong simpleng losing streak lang o isang bad shooting night. Mas malalim. Mas komplikado. At habang papalapit ang playoffs, mas lalong lumalabas ang bitak sa pundasyon ng koponan. Oo, pinag-uusapan natin ang Los Angeles Lakers.
Sa pinakahuling laban nila kontra Phoenix, nagpasabog si Luka Doncic ng 41 points, walong rebounds at walong assists. Isang halos triple-double performance. Isa na namang patunay na kayang buhatin ni Luka ang isang team sa kahit anong gabi. Pero sa kabila ng ganitong klaseng production, umuwi pa rin ang Lakers na luhaan matapos ang clutch three ni Royce O’Neale. Dito pa lang, may tanong na agad: paano ka matatalo kung may 41 points ang isa sa pinakamagaling mong player?
Diyan nagsisimula ang problema.
Hindi sapat ang individual brilliance kung kulang ang collective harmony. Si LeBron James, na inaasahan ng marami na magiging stabilizer ng team, ay nagtala lamang ng 15 points, anim na rebounds at limang assists. Hindi ito ang LeBron na kilala natin sa crunch time. Hindi ito ang LeBron na kayang kontrolin ang tempo at basahin ang depensa na parang chess master. Si Austin Reaves naman, 14 points—disente sa papel pero hindi ramdam sa momentum ng laro.
At habang sinusubukan ng tatlong ito na maghanap ng rhythm, may isa pang isyu na tahimik pero unti-unting lumalaki: ang role ni DeAndre Ayton.
Kitang-kita sa body language ni Ayton na hindi siya masaya. Dalawang puntos sa loob ng 22 minuto? Para sa isang dating top overall pick na may skill set sa post, may footwork, may touch sa mid-range—parang sayang. Ang hinaing niya? Ginagawa raw siyang parang Clint Capela. Isang rim runner. Tagasalo ng alley-oop. Tagapantakip sa butas sa ilalim. Walang structured touches sa post. Walang plays na idinisenyo para sa kanya.
Ngayon, tanungin natin: may ipinangako ba sa kanya bago siya pumirma? May assurance ba na magiging focal point siya sa ilang sets? O baka naman nagkaroon ng miscommunication sa pagitan ng coaching staff at ng front office? Si Coach JJ Redick at GM Rob Pelinka ba ay may malinaw na blueprint kung paano i-integrate si Ayton sa sistemang dominated ng dalawang high-usage playmakers tulad nina Luka at LeBron?
Dito pumapasok ang mas malalim na problema—chemistry.
Kapag si Luka at LeBron lang ang nasa court, may flashes ng brilliance. Kapag si Luka at Reaves, may fluidity. Kapag si LeBron at Reaves, may spacing at off-ball movement. Pero kapag sabay-sabay ang tatlo? Parang nagkakabanggaan. Parang salitan lang sa pick-and-roll. Parang predictable ang opensa. Isa ang may bola, dalawa ang nakatingin. Walang off-ball screening na may intensyon. Walang weak-side cuts na may urgency.
Sa NBA ngayon, hindi ka mananalo sa simpleng palitan ng isolation at pick-and-roll. Oo, mahirap depensahan ang isang elite scorer sa one-on-one. Pero sa playoffs? Iba ang depensa. Mas physical. Mas detalyado ang scouting report. Kapag alam ng kalaban na iisa lang ang gagawin mo sa crunch time, madali kang ma-trap.
At iyon ang kinakatakutan ngayon ng Lakers fans.
Habang lumalayo sila sa mas mataas na seeding, mas nagiging delikado ang posisyon nila. Ang third seed ay tila ba papalayo. Ang margin for error, paliit nang paliit. At ang masaklap? Hindi ito simpleng issue ng talent. Hindi kulang sa talent ang Lakers. May generational playmaker. May all-time great. May young rising guard. May athletic big man. Pero bakit parang hindi buo?
Communication.
Sa loob ng court, may mga possessions na halatang nagdadalawang-isip ang mga players kung sino ang mag-iinitiate. May mga pagkakataon na pareho sina Luka at LeBron na tumatawag ng play. May mga pagkakataon na si Ayton ay nagpo-post up pero hindi nabibigyan ng entry pass. Ang resulta? Frustration. At kapag may frustration, bumababa ang defensive effort. At kapag bumaba ang defensive effort, talo ka sa hustle plays.
Samantala, habang nagkakagulo ang Lakers, may ibang team na tahimik pero matatag.
Tingnan natin ang Minnesota Timberwolves. Sa laban nila kontra Clippers, hindi maganda ang laro nina Rudy Gobert at Julius Randle—tatlong puntos at dalawang puntos lamang. Kung Lakers iyon, baka tuluyan nang bumagsak ang morale. Pero may sumalo. Si Anthony Edwards.
Thirty-one points. Limang assists. Tough three pagkatapos ng tough three. Dagger sa dulo ng laban. Iyan ang superstar na hindi lang nag-i-score—nagbibigay ng kumpiyansa sa buong roster. Kahit sablay ang iba, buo ang identity ng Wolves. Alam nila kung sino sila. Alam nila kung saan sila pupunta sa crunch time.
Kasama pa si Donte DiVincenzo na nag-ambag ng 18 points—isang perfect example ng role player na alam ang trabaho. Walang reklamo. Walang drama. Just execution.
At dito natin makikita ang kaibahan.
Ang Lakers ay puno ng pangalan. Ang Wolves ay puno ng sistema.
Hindi pa huli ang lahat para sa Los Angeles. Pero kailangan ng malinaw na adjustment. Una, dapat magdesisyon ang coaching staff kung sino ang primary initiator sa closing lineup. Hindi pwedeng salitan lang na parang pickup game. Kailangan structured. Kung si Luka ang magdadala ng bola sa first action, dapat may secondary action agad kung ma-deny. Kung si LeBron ang nasa elbow, dapat may off-ball screening para kay Reaves o corner action para kay Ayton.
Pangalawa, kailangang ma-involve si Ayton nang mas maaga sa laro. Hindi lang sa fourth quarter kapag habol. Bigyan siya ng early post touches. Kahit hindi para umiskor—para lang maramdaman niyang bahagi siya ng sistema. Kapag engaged ang big man mo, mas motivated siyang mag-screen nang solid at mag-protect ng rim nang may intensity.
Pangatlo, defensive identity. Noong championship run ng Lakers noon, malinaw ang identity—depensa muna bago opensa. Ngayon, parang naghahabol sila sa scoring brilliance pero nakakalimutan ang rotations at closeouts.
Ang playoffs ay hindi lang labanan ng skills. Lababan ito ng cohesion. Tingnan natin ang mga teams na consistent contender—may hierarchy. May malinaw na roles. Walang kalituhan sa huddle.
Sa ngayon, ang Lakers ay nasa yugto ng self-discovery. Pero ang oras? Hindi kakampi. Bawat talo, mas lalong bumibigat ang pressure. Bawat underwhelming performance, mas lalong lumalakas ang ingay sa labas.
Ang tanong: kaya ba nilang ayusin ito bago tuluyang magsara ang championship window?
Si LeBron ay nasa huling bahagi na ng kanyang career. Si Luka ay nasa prime na gustong-gusto nang manalo. Hindi pwedeng sayangin ang ganitong kombinasyon. Pero kung hindi mahanap ang tamang balanse sa pagitan ng individual freedom at team structure, mauuwi lang ito sa “what could have been.”
Mga ka-Hoops Horizon, minsan ang pinakamahirap ay hindi ang mag-rebuild. Hindi rin ang maghanap ng superstar. Ang pinakamahirap ay pagdugtungin ang mga piraso para maging isang buo.
Sa kabilang banda, ang standings ay patuloy na gumagalaw. May mga team na umaakyat. May mga team na bumababa. Ang bawat laro mula ngayon ay parang mini playoff. At kung hindi aayusin ng Lakers ang kanilang chemistry at communication, baka ang pinaghirapan nilang season ay matapos nang mas maaga kaysa sa inaasahan.
Pero ito ang kagandahan ng basketball. Isang winning streak lang, pwedeng magbago ang narrative. Isang defining game lang, pwedeng mahanap ang identity.
Kaya ngayon, nasa kamay nina Luka, LeBron, at ng buong roster ang susunod na kabanata. Magiging turning point ba ito? O simula ng mas malaking pagbagsak?
Ano sa tingin ninyo, mga ka-Hoops Horizon? Panahon na ba para baguhin ang rotations? O kailangan lang ng mas maraming oras para mag-click ang trio?
Isang bagay ang sigurado—hindi sapat ang talent. Sa dulo ng araw, ang mananalo ay ang team na buo ang tiwala, malinaw ang roles, at handang magsakripisyo para sa isa’t isa.
At sa ngayon, iyon ang tunay na laban ng Lakers. Hindi laban sa kalaban. Kundi laban sa sarili nilang pagkakagulo.
Also Read: Latest Trendding News
